Monday, March 9, 2026

#నాన్న.. వయస్సు పెరిగేకొద్దీ శరీరం కూడా బాగా బలహీనపడిపోయింది

#నాన్న.. వయస్సు పెరిగేకొద్దీ శరీరం కూడా బాగా బలహీనపడిపోయింది. గదిలోనే అటూఇటూ నడవడానికి గోడ ఆసరా అవసరమవుతోంది… తన చేతులు పడినచోట గోడ మీద ఆ ముద్రలు పడుతున్నాయి…

నా భార్యకు అది చిరాకు… తరచూ నాతో చెబుతోంది… గోడలు మురికిగా కనిపిస్తున్నాయనేది ఆమె కంప్లయింట్…

ఓరోజు ఆయనకు బాగా తలనొప్పి ఉండటంతో తలకు కొంత నూనె పట్టించి కాసేపు మసాజ్ చేసుకున్నాడు… అవే చేతులతో గోడను పట్టుకుని నడిచేసరికి ఆ ముద్రలు మరింత స్పష్టంగా పడ్డాయి గోడ మీద… నా భార్య నామీద అరిచింది… నేనూ సహనం కోల్పోయి నాన్న మీద అరిచాను…

నడిచేటప్పుడు అలా గోడను పట్టుకోకు అని గట్టిగా కేకలేశాను… గాయపడ్డట్టుగా తన కళ్లు… నావైపు అదోలా చూశాడు…

నాకే సిగ్గనిపించింది… ఏం మాట్లాడాలో ఇక తెలియలేదు…

ఆ తరువాత ఆయన గోడలను పట్టుకుని నడవగా ఎప్పుడూ చూడలేదు నేను…

ఓరోజు బ్యాలెన్స్ తప్పి కింద పడిపోయాడు… ఆపై మంచాన పడిపోయాడు…_

తరువాత కొన్నాళ్లకే కన్నుమూశాడు…_

నాలో అదే అపరాధ భావన…ఆరోజు తను నావైపు చూసిన చూపు నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంది… నన్ను నేను క్షమించుకోలేకపోతున్నా…

కొన్నాళ్లకు మా ఇంటికి రంగులు వేయించాలని నిర్ణయించుకున్నాం… పెయింటర్స్ వచ్చారు… తాతను బాగా ప్రేమించే నా కొడుకు నాన్న వదిలేసి వెళ్లిన ఆ గోడ మీద మాత్రం కొత్త పెయింట్ వేయకుండా అడ్డుకున్నాడు…అరిచాడు…

ఆ పెయింటర్స్ సీనియర్లు, క్రియేటివ్ కూడా… మీ తాత చేతిముద్రలు చెరిగిపోకుండా చూస్తాం, వాటి చుట్టూ సర్కిళ్లు గీసి, డిజైన్లు వేసి, ఓ ఫోటో ఫ్రేములా మార్చి ఇస్తాం సరేనా అని సముదాయించారు…అలాగే చేశారు… ఇప్పుడు ఆ చేతి ముద్రలు మా ఇంట్లో ఓ భాగం… ఆ డిజైన్ను మా ఇంటికొచ్చినవాళ్లు అభినందించేవాళ్లు… వాళ్లకు అసలు కథ తెలియదు… తెలిస్తే నన్ను ఎంత అసహ్యించుకునే వాళ్లో…

కాలం ఆగదు కదా, వేగంగా తిరుగుతూనే ఉంది… నాకూ వయస్సు మీద పడింది… శరీరం నా అదుపులో ఉండటం లేదు కొన్నిసార్లు… నాకిప్పుడు అదే గోడ ఆసరా కావల్సి వస్తోంది… నాన్న పడిన బాధ ఏమిటో నాకిప్పుడు తెలిసొస్తోంది…

ఎందుకనిపించిందో తెలియదు, గోడ ఆసరా లేకుండానే నడవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను…

ఓరోజు అది చూసి మా అబ్బాయి పరుగున వచ్చాడు, నా భుజాలు పట్టుకున్నాడు… గోడ ఆసరా లేకుండా అస్సలు నడవొద్దు, పడిపోతవ్ అని మందలించాడు…

మనవరాలు వచ్చింది, నీ చేయి నా భుజాల మీద వేసి నడువు తాతా అంది ప్రేమగా… నాలో దుఖం పొంగుకొచ్చింది… అసలే తండ్రిని నేనే పోగొట్టుకున్నాననే ఫీలింగు, అలాంటి ధోరణి ఏమాత్రం చూపించని నా పిల్లలు… నేను ఆ రోజు నాన్న మీద అరవకపోతే ఇంకొన్నాళ్లు బతికేవాడు కదా అనే బాధ…

నా మనవరాలు మెల్లిగా నన్ను నడిపించుకుంటూ వెళ్లి సోఫాలో కూర్చోబెట్టింది… తన డ్రాయింగ్ బుక్ తీసి చూపించింది… గదిలోని గోడ మీద నాన్న చేతిముద్రలనే ఆమె డ్రాయింగ్ బుక్లో గీసింది…టీచర్ బాగా అభినందించిందని చెప్పింది… _“పిల్లలు పెద్దల్ని ఇలా గౌరవించడం మన సంస్కృతి”_ అని రాసిందామె ఆ స్కెచ్ మీద…

నా గదిలోకి వచ్చి పడుకున్నాను… మౌనంగా రోదిస్తున్నాను… నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయిన నాన్నను క్షమించమని పదే పదే ప్రార్థిస్తున్నాను…

తరువాత మెల్లగా నిద్ర పట్టేసింది… ఏమో… తరువాత ఏమైందో నాకు తెలియదు… నా ఆత్మ.. నాన్న వైపే వేగంగా పయనిస్తున్నట్టే ఉంది…

నాన్న గారు 🙏🏽🙏🏽🙏🏽

ఎన్నో ఎన్నో రూపాలు#swami_sundara_chaitanyananda

https://youtu.be/WCy_iduIEcU

DOWNLOAD FOLDER LINK:

https://drive.google.com/drive/folders/1FPcta0ZURlIMkUCcX_gEsu_gsWR_rh_Z?usp=drive_link

Sunday, March 8, 2026

వినిపించలేదా కోనేటి దేవా#swami_sundara_chaitanyananda

https://youtube.com/shorts/9Lbe5dusVjg?feature=share

FOLDER LINK: https://drive.google.com/drive/folders/1FPcta0ZURlIMkUCcX_gEsu_gsWR_rh_Z

ఎంతని పిలిచేది నిన్ను#swami_sundara_chaitanyananda

https://youtube.com/shorts/qvUbeHDXeH4?feature=share

(2) ఎంతని పిలిచేది నిన్ను

భగవంతుడంటే ఏమిటో సరియైన అవగాహన లేకపోవడం వల్ల నా మనసులోని నిర్ణయాలు, ఆవేశాలు నా బ్రతుకును కుదిపేసేవి, దూరంగా ఉన్న వ్యక్తిని కేకేసి పిలిస్తే అతడు మన దగ్గరకు వచ్చినట్లు, భగవంతుని భక్తితో పిలిస్తే, మనిషి లాగే దగ్గరికి వస్తాడని భావించటం చేత, అది జరగక పోయేటప్పటికి కుమిలి పోయేవాణ్ణి, తీవ్రంగా కలత చెందేవాణ్ణి. ఎందుకని భగవంతుడు నా దగ్గరికి రావడం లేదు? నాలో ఏదన్నా లోపముందేమో? లేక భగవంతుడు మనిషి లాగా దగ్గర లేడేమో! చాలా దూరం నుండి రావాలేమో అనుకునేవాణ్ణి.

మళ్ళీ అనిపించేది, ఎక్కడో అరణ్యంలో ఉండి గజేంద్రుడు పిలిస్తే శ్రీహరి

తొందర తొందరగా వచ్చాడు కదా! మరి నేను పిలిస్తే ఎందుకు రావడం లేదు? అని విలపించే వాణ్ణి.

ఏది ఏమైనా, నేను భగవంతుడి కోసమే జీవించాలి. భక్తి తోనే బ్రతకాలి.

భగవంతుడు వచ్చాడా , నేను తరించి పోతాను. ఒకవేళ రాకపోతే ఏమి చేయాలి?

ఏముంది చేయడానికి? ఎప్పుడో ఒకప్పుడు, ఎక్కడో ఒకచోట చచ్చిపోతాను. కాని

మళ్ళీ పుడుతామని అందరూ చెప్పుకుంటున్నారే! అప్పుడైనా భగవద్దర్శనం కాకుండా. పోతుందా? అని ఊహించుకొని నన్ను నేను ఓదార్చుకొనే వాణ్ణి. బాధ మరీ ఎక్కువైతే, ఒంటరిగా కైవల్యా నదీ తీరంలో కూర్చుని బిగ్గర గానే రోదించేవాణ్ణి. ఆ రోజుల్ని తలుచుకుంటే, ఈ రోజు కూడా గగుర్పాటే. అలా ఏడుస్తూ భగవంతుణ్ణి వేడుకొనేవాణ్ణి. ఆ భావాలనే గుర్తుకు తెచ్చుకొంటూ ఈ పాట వ్రాశాను.

పల్లవి:

ఎంతని పిలిచేది నిన్ను ఎందుకు ఈ దూరం?

మాయ లెరుగని పిచ్చిమనసుకు ఎందుకు ఈ భారం?

చరణములు:

1. కలువకు చంద్రుడు నేలకు మేఘుడు దగ్గరున్నారా?

పంకజానికి తిమిర హరునికి దూరము నిలిచిందా?

దూరము లేని భారము తెలియని భక్తికి అడ్డుందా ?

2. ఏనాడైనా కాలం లోనే పోతారందరు

పోయేకాలం రాలే దేహం తెలిసిన వారెవరు?.

కాలే దేహం కాటి కేగినా కాలదు మన బంధం